प्रिय पात्र

सायद प्रेम गर्छु भन्दैमा
अर्को मनले पनि
त्यसको मूल्य बुझिदिन्छ भन्ने हुँदैन रहेछ।

सायद कसैलाई
आफ्नो संसार बनाउँदैमा
उसको संसारमा पनि
आफ्नो नाम लेखिन्छ भन्ने हुँदैन रहेछ।

तिम्रो सम्झना यति धेरै छ कि
समुद्रले पनि पानीको थोपालाई हेरेर सोध्दो होला—

“एउटा थोपा भएर पनि
कसरी यति ठूलो समुद्रभरि
कसैको याद बोकेर हिँड्न सक्छस्?”

यो ब्रह्माण्डमा म
एउटा सानो ताराजस्तो,
सायद तिम्रो आकाशमा
कहिल्यै नदेखिएको।

तर तिमी?

तिमी मेरो लागि
पूरै ब्रह्माण्ड हौ—
जहाँ मेरो हरेक सोचले
तिमीलाई खोज्छ,
हरेक रातले
तिम्रो सम्झना बोकेर आउँछ,
र हरेक मौनताले
तिम्रै नाम बोलिरहन्छ।

अचम्म लाग्छ है—

कसैलाई आफ्नो संसार बनाउन
उसको संसारमा आफ्नो नाम हुनु पनि
आवश्यक रहेनछ।

तिमी आफ्ना दुःखहरू सुनाउँथ्यौ,
म घण्टौँ सुन्थेँ।
तिमीलाई कसैले चोट दिएको कुरा गर्दा
मलाई लाग्थ्यो—
सायद तिम्रो घाउमा
म आफ्नो माया राखेर
त्यो पीडा अलिकति भए पनि कम गर्न सक्छु।

तिमी रातभर रुन्थ्यौ,
म रातभर जागेर
तिमीलाई सम्झाउँथेँ।

तिमीलाई खुसी देख्नका लागि
मैले आफ्नो समय दिएँ,
आफ्ना सपना पछाडि सारेँ,
आफ्नै बाटोबाट केही समय
तिम्रो बाटोतिर हिँड्न थालेँ।

सायद तिमीले कहिल्यै सोचेकी पनि छैनौ होला—
कसैले तिम्रो एउटा मुस्कानका लागि
आफ्नो कति कुरा त्यागेको थियो भनेर।

तर मलाई त्यसको गुनासो छैन।

किनकि प्रेमको हिसाब राखेर
प्रेम गरिँदैन रहेछ।

मैले तिमीलाई
“मैले यति गरेँ” भनेर
कहिल्यै ऋणी बनाउन चाहिनँ।

मलाई त केवल यति चाहिएको थियो—
तिमी खुसी रहोस्।

सायद मेरो प्रेमको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी पनि यही थियो।

तिमीलाई खुसी राख्ने क्रममा
मैले आफ्नो खुसी कहाँ हराएँ,
थाहा नै भएन।

तिमीलाई चोट नपुगोस् भनेर
आफ्नो मनका धेरै चोटहरू
लुकाएँ।

तिमी रिसाउँदा
आफू गलत नभए पनि
माफी मागेँ।

तिमी दुख्दा
आफू दुखेको बिर्सिएँ।

तिमीलाई सम्हाल्दै गर्दा
आफूलाई सम्हाल्ने मान्छे
म आफैँसँग रहेनँ।

तर तिमीलाई दोष दिन सक्दिनँ।

किनकि
तिमीले मलाई आफ्नो संसार बन भनेकी थिइनौ,
मैले नै तिमीलाई आफ्नो संसार बनाएको थिएँ।

तिमीले मलाई
आफ्नो सबैभन्दा नजिकको मान्छे भनिनौ होला,
तर मैले तिम्रो एउटा सामान्य कुरालाई पनि
आफ्नो लागि विशेष बनाएँ।

तिमीले दिएको एउटा सानो ध्यान
मेरो लागि ठूलो माया बन्यो।

तिमीले बोलेको एउटा सामान्य शब्द
मेरो मनमा वर्षौँसम्म बस्ने कविता बन्यो।

सायद तिम्रो लागि
ती सबै सामान्य थिए।

तर मेरो लागि?

ती नै मेरा असामान्य खुसीहरू थिए।

कहिलेकाहीँ तिमीले
मलाई आफ्नो जस्तो महसुस गरायौ,
अनि कहिलेकाहीँ
मलाई आफ्नै अस्तित्वमाथि प्रश्न गर्न बाध्य बनायौ।

कहिले लाग्यो—
सायद तिमीले पनि मलाई बुझ्छौ।

कहिले लाग्यो—
सायद म तिम्रो लागि पनि केही हुँ।

अनि फेरि कुनै एउटा क्षणले
मलाई सम्झाइदियो—
म तिम्रो कथामा
सायद एउटा छोटो अनुच्छेद मात्र हुँ।

तर तिमी मेरो?

तिमी त पूरै किताब हौ।

त्यसैले होला,
तिमीले दिएको चोट पनि
अरूले दिएको चोटभन्दा गहिरो लाग्यो।

किनकि
अरूले चोट दिँदा घाउ हुन्छ,
आफ्नो मान्छेले चोट दिँदा
आफ्नै विश्वास टुट्छ।

तिमीलाई सायद थाहा छैन होला,
तिम्रो एउटा नराम्रो शब्दले
म कति रात निदाउन सकिनँ भनेर।

तिमीलाई सायद थाहा छैन होला,
तिम्रो एउटा बेवास्ताले
कसैको पूरा दिन कति सुनसान बनाउँछ भनेर।

तर म तिमीलाई दोष दिन्नँ।

सायद तिमीले मलाई
त्यो नजरले कहिल्यै हेरेनौ
जुन नजरले मैले तिमीलाई हेरेँ।

सायद तिम्रो मनमा
मेरो लागि त्यति ठाउँ थिएन
जति ठाउँ मैले
तिम्रो लागि आफ्नो मनमा खाली राखेको थिएँ।

र त्यो पनि ठीक छ।

किनकि प्रेम भनेको
सधैँ बराबर भागमा बाँडिने कुरा रहेनछ।

कहिलेकाहीँ
एउटा मनले पूरा समुद्र बोकेको हुन्छ,
अर्को मनलाई
त्यहाँ एउटा थोपा पानीसमेत
जम्मा भएको थाहा हुँदैन।

तिमी मेरो आकाश हौ,
म तिम्रो आकाशमा
सायद एउटा अपरिचित तारासम्म पनि होइन।

तिमी मेरो प्रार्थना हौ,
तर म तिम्रो प्रार्थनामा
सायद कहिल्यै परेको छैन।

तिमी मेरो कथा हौ,
तर म तिम्रो कथाको
पात्र नहुन सक्छु।

तैपनि
मलाई गुनासो छैन।

किनकि तिमीलाई प्रेम गरेको समय
मेरो जीवनको सबैभन्दा सुन्दर अध्याय थियो—
त्यो अध्यायको अन्त्यमा
मेरो नाम नलेखिए पनि।

सायद यही हो
एकतर्फी प्रेम।

जहाँ एउटा मनले
पूरा ब्रह्माण्ड समर्पण गर्छ,
अनि अर्को मनलाई
त्यो ब्रह्माण्डको अस्तित्वसम्म
थाहा हुँदैन।

र म?

म अझै पनि
त्यही सानो ताराजस्तै छु—
तिम्रो विशाल ब्रह्माण्डको
कुनै कुनामा नभए पनि,
आफ्नै सानो आकाशमा
तिम्रो सम्झना बोकेर चम्किरहेको।

सायद कुनै दिन
तिमीले पछाडि फर्केर हेर्दा
याद आउला—

कुनै मान्छे थियो,
जसले तिमीलाई
पाउनुभन्दा बढी
तिमीलाई खुसी देख्न चाहन्थ्यो।

जसले तिम्रो हात मागेन,
केवल तिम्रो दुःख समातेर
बसिरह्यो।

जसले तिमीलाई आफ्नो बनाउन
तिम्रो संसार भत्काउन खोजेन,
बरु तिमी जहाँ थियौ
त्यहीँबाट तिम्रो खुसीको
प्रार्थना गरिरह्यो।

“उसले मलाई यति धेरै किन प्रेम गर्‍यो?”

सायद यसको उत्तर
मसँग पनि छैन।

सायद प्रेमको कुनै कारण हुँदैन।

बस्—

तिमी तिमी थियौ,
र मेरो मनले
तिमीलाई आफ्नो संसार मानिदियो।

तिमी मेरो हुन नसके पनि,
तिमीलाई प्रेम गरेको त्यो भावना
मेरो भने सधैँ रहनेछ।

किनकि
केही प्रेमहरू पाउनका लागि हुँदैनन्,
केही प्रेमहरू केवल
हाम्रो मन कति गहिरो हुन सक्छ
भनेर सिकाउन आउँछन्।